Νύχτες

Παράξενη νύχτα.... γρήγορη, αγχωτική, δύσκολη, με φόβους, ανασφάλειες, τόσο όμορφη, τόσο σύντομη... να ξανάρθεις, σταμάτα να ρωτάς... φράουλες νόστιμες όσο η ψυχή που οδηγεί το χέρι που τις φέρνει στο στόμα... γέλια, ανάσες, γέλια και πάλι ανάσες... που είναι το τσίπουρο; Μην κλαις, εδώ είμαι, και μη φοβάσαι... κυρίως μη φοβάσαι... ξαναέλα, μη ρωτάς... δεν ήταν χλιαρά... είναι απαίσιο το φως της τηλεόρασης αλλά σε βλέπω... είσαι όμορφη... άκου, κουρδίζει τελικά... κι εμείς σιγά σιγά κουρδίζουμε... αν προλάβαινα θα στο τραγουδούσα κι άλλο, δέκα, είκοσι, τριάντα, εκατό, όσες φορές θέλεις... και βέβαια να ξανάρθεις, μη λες βλακείες... φέρε και μπύρες να τις αφήσουμε να ζεσταθούν και κάτι να φάω, ό,τι να'ναι, μόνο μην αργήσεις... σήμερα ήρθες πιο νωρίς, ωραία είναι... άναψε το κεράκι... ματιές φευγαλέες... κι άλλη αμηχανία, κι άλλες βλακείες... γελάμε αγκαλιά... μην κλαις είπα, μην κλαις, κοιμήσου λίγο να ξεκουραστείς... δίπλα σου είμαι... για πάντα... πάρε τηλέφωνο... έλα είπα, σταμάτα να με ρωτάς... φοβάμαι, δε θέλω να πονάς... τι να κάνω; Kοίτα με λίγο στα μάτια... πιο πολλή ώρα, δε φτάνει, πότε θα φτάνει άραγε; Ξάπλωσε πάνω μου, είναι ζεστά... σ'αγαπάω, καληνύχτα... πότε πέρασε;... έρχεσαι χωρίς να με ρωτήσεις... σήμερα τραγουδάς εσύ πιο πολύ... Milonga del Angel, δάχτυλα που χορεύουν, σώματα ακίνητα που χόρευαν πριν λίγο.... αναμονή. Βόλτα. Αποχωρισμός. Ξαναέλα, σε παρακαλώ. Χωρίς να ρωτήσεις...

Αλήθεια, ο Χριστός γιατι σταυρώθηκε μόνο μια φορά ;...:-p

Πολλες ερωτησεις
,ο χρονος ο θεος
,φαυλος ο ρυθμος,
σταυρωση...
Ο θανατος δεν συγκινει κανενα τελικα παρα μονο το δικο μας...
Ξερεις τι σημαινει σταυρωση
εσυ που την πιστευεις, εσυ που την προσκυνας;
Σταυρωση σημαινει δεν υπαρχω μωρο μου
υπαρχεις μονο εσυ
και αυτο μου φτανει...

Συνειδητοποίηση

Άλλοι το λένε φόβο... εγώ το λέω προσωπικότητα.
Καλώς ήρθες.

Πιθανοτητα

Μια πιθανότητα γαντζώνεται πάνω σ'ένα όνειρο. Μια πιθανότητα μικρή είναι, καμαρώστε την πώς μεγαλώνει τρώγωντας την αδυναμία μας! Καλή σου όρεξη μικρή μου, φάε απ'τους φόβους μας, βάλε γαρνιτούρα την αγάπη των άλλων, και όταν με το καλό θεριέψεις θα σε κεράσουμε δάκρυα και θάνατο, άλλο όνειρο δε θα βρεις να γαντζωθείς, γιατί κι εμείς δε θα μπορούμε να αποκτήσουμε, έλα, γαντζώσου στις καρδιές μας να ξεκουραστείς....σε περιμένω, μην αργείς, να, τα κρατάω τα δάκρυα μου, στριμώχνονται να βγουν και δεν τ'αφήνω, θέλω να βλέπω την οθόνη μου για να γράφω, κι άμα μου ξεφύγει και κανένα μην ανησυχείς, όσο μεγαλώνεις θα'ρχονται περισσότερα, γι'αυτό υπάρχεις και γι'αυτό σε μισώ αλλά μόνος μου δεν μπορώ να σε νικήσω...

Όταν στενοχωριέμαι αλλάζω συνέχεια προσωπικότητες, εγώ που έχω τόσες αλλά καμμία δε μπορώ να κρατήσω γιατί καμμία τους δεν αγαπώ. Έχω και δεν έχω ζωή, έχω και δεν έχω χαρά, έχω και δεν έχω δυστυχία, έχω και δεν έχω μυαλό, έχω και δεν έχω μουσική, έχω και δεν έχω ελπίδα. Έρχονται και ξαναχάνονται χωρίς να μπορώ να καταλάβω το γιατί. Κι αναρωτιέμαι πότε για τελευταία φορά θα τ'αποκτήσω, κι αν τα σκοτώνω μόνος μου, αν αυτά δε μ'αντέχουν ή αν τα σκοτώνουν οι άλλοι. Εύκολο αυτό, θα ρίξω ευθύνες στους άλλους, γι'αυτά που φοβήθηκα να αποφασίσω και γι'αυτά που φοβήθηκα ν' αντιμετωπίσω. Η αλήθεια καθρεφτίζεται στους άλλους, προσμένω αυτό το τέλος που θα'ρθει χωρίς να έχει υπάρξει αρχή, δε μ'αρέσει αλλά δεν έχω τη δύναμη να το ξεχάσω. Συμβιβασμοί επί συμβιβασμών και κατεστραμμένα οράματα επί κατεστραμμένων οραμάτων, να τι είμαι στην πραγματικότητα. Κι εδώ βρέχει συνέχεια, βρέχει σιωπή....

Ίσως να είναι η τελευταία φορά που ονειρεύομαι.

-Αλλιώς δε θ'άντεχε κανένας μας-

Όσοι δε μ'αγαπάτε μην το κάνετε.
Όσοι μ'αγαπάτε να με συγχωρείτε γι'αυτό.

Οδυσσέας

Στην αυλή του εγώ πολλά εμείς γυρεύω

-Δρομος βρεθηκε ξεπουλημενος στου μυθου τα χνωτα.
-Το παρελθον μου με τρεφει,μου δινει ζωη, με κλεβει.
-Που πηγαν όλοι ; Που ειμαι εγω…Αυτα που ειχα να θυμαμαι τα εβγαλα πολλα. Ζητησα αγκαλια μεγαλη και εμεινα με τη φουρια του ληστη, γιατι για τα ευχαριστω μου ζηταω επιστροφη.
-Ειμαι χαρουμενος γιατι ειμαι ο εαυτος μου. Ειμαι λυπημενος γιατι ειμαι ο εαυτος μου, αλλα ο εαυτος μου δεν ειμαι.Φουσκωνω μες το τιποτα και τα παντα. Απο ποια ματια θα κρατηθω σε ποια λεξη πανω θα βουλιαξω; Δωσμου ενα ονομα για να καταλαβω πως αισθανομαι.
-Μια ανικανοποιητη χαρα, μια ανικανοποιητη λυπη, οταν βρισκομαι μαζι σας, οι ωρες, κουφιες στριμωχνονται μεσ’ την ψυχη μου. Ανασφαλεια μου! Σειρα μου να σ’αγγιξω. Ειναι καιρος η παρορμητικοτητα μου να παψει να ζηλευει. Μου λειπουν ολοι και τα παντα.
-Πνιγομαι απο τον ιδιο μου τον εαυτο.Πνιγομαι από τους ανθρωπους που αγαπω. Μα για τον καθενα μας, κρυβω ένα μικρο, μεγαλο μυστικο.
αντε καληνυχτα

Παράκληση

Από σήμερα κοιμάται πάνω στ'αγκάθια και τη λάσπη.
Μην την ξυπνήσετε.
Της χρειάζεται να ξεκουραστεί.

Καλως ηρθατε και στο επανιδειν

Η άνοιξη καταφτάνει. Τουλάχιστον αυτή η διεστραμμένη εκδοχή της των τελευταίων χρόνων, δηλαδή ένα καλοκαίρι όπου η θάλασσα είναι ακόμα κρύα, ο κόσμος δεν έχει διακοπές, και το βράδυ μπορεί και να χρειαστεί και κανένα μπουφανάκι. Δεν έχει σημασία, άνοιξη είναι, ακόμα και μεταλλαγμένη. Ο άνθρωποι λοιπόν προσπαθούν απεγνωσμένα ν'αλλάξουν πρόσωπο, το βλέπεις σε κάθε τους κίνηση, στο δρόμο, στις συζητήσεις, στη διασκέδαση... Να μπορέσουν να ερωτευτούν, να ανοιχτούν, να χαμογελάσουν. Γέλια, αστεία και παιχνίδια, μια ρουτίνα που για λίγο αποκτά ενδιαφέρον, διάθεση για αναζήτηση και αγάπη, αεράτα ρούχα, αεράτες καρδιές, μέχρι μετά από λίγο να συνηθίσουν όλοι και να επιστρέψουν στη μιζέρια τους...

Εμένα πάλι στ'αρχίδια μου, άλλωστε πάντα προτιμούσα τη βροχή.

Το ψέμμα

Αυτό το ψέμμα που το χτίσαμε μαζί
έβγαλε μάτια και γυρεύει τη σκιά του
κι όλα τα όνειρα που τα'χεις ξαναπεί
θα τα ραντίζει με τη γλύκα του θανάτου

Με γειες

Αφήστε τον ήσυχο, μπανιστηρτζίδες!!!!

Μια φορά στα τόσα χρόνια μπαίνει κι αυτός πίσω απ'το παραβάν κι αλλάζει κουστούμι, και όλοι καμαρωτοί, με τα εργαλεία που σας προστατεύουν απ'την ομορφιά του στα χέρια, κοιτάτε να δείτε τι; Δεν τον βλέπετε που ντρέπεται; Άμυνα άλλη ο καημένος δεν έχει απ'το να σας κάψει τα μάτια, κι αυτό το ξεπεράσατε- νομίζετε. Έτσι όμως που τον αναγκάζετε ν'αλλάζει βιαστικά, όλο και κάποιο κουμπί στραβοκουμπώνει, κι όλο το ζώσιμο του ξεφεύγει- κι ας τον βοηθάει η καλή σελήνη... Κοιτάχτε ρε μαλάκες επιτέλους στο πάτωμα, όπως έκαναν οι αρχαίοι λαοί, μήπως κι αυτή τη φορά ξεαγχωθεί, του πετύχει το ντύσιμο, και ξημερώσει μια καλύτερη μέρα...

Επετειακόν

Η παρέλαση αρχίζει... Τα μπαλκόνια και οι δρόμοι γεμίζουν πλαστικές γαλανόλευκες και οι καρδιές των ανθρώπων πραγματικές αστερόεσσες. Οι μπάτσοι κατακλύζουν τους δρόμους, παρέα με φαντάρους που ελπίζουν σε άδεια. Οι χριστιανοί πανηγυρίζουν τη Θεοτόκο που ευαγγελίστηκε, και οι πολιτικοί, ευτυχισμένοι για τις κάμερες, κλείνουν πριβέ έναν δρόμο για την εξέδρα τους. Οι γύφτοι πουλάνε μπαλόνια πίκατσου και οι γέροι σημαιάκια. Οι μετανάστες αμήχανοι προσπαθούν να γιορτάσουν κι αυτοί με τα σημαιάκια ανά χείρας. Οι αριστεριστές στηλιτεύουν το μιλιταριστικό έθιμο και μαζεύουν τις απαραίτητες υπογραφές της μαζοποίησης. Τα κλαμπ και τα μπαρ ετοιμάζονται πυρετωδώς για την επικείμενη λαοθάλασσα. Οι δημοσιογράφοι και οι παπάδες σκανδαλίζονται με τις μίνι φούστες, ομολογώντας τον πόθο τους για μικρά κοριτσάκια...

Η παρέλαση τελειώνει... Οι σημαίες γίνονται πατσαβούρια που περιμένουν τους οδοκαθαριστές. Οι παπάδες και οι πολιτικοί επιστρέφουν στη μάσα. Οι μπάτσοι παραμένουν στους δρόμους. Οι μετανάστες επιστρέφουν στην καταπιεσμένη ζωή τους. Οι αριστεριστές μετράνε τη σοδειά τους. Τα κλαμπ και τα μπαρ δουλεύουν διπλοβάρδια. Οι μινι φούστες σηκώνονται, τα πουκάμισα ξεκουμπώνονται και τα πιτσιρίκια επιδίδονται στην εκμάθηση των απαραίτητων τεχνικών διαιώνισης της φυλής...

ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ!!!!


(Η εικόνα μες τη σημαία είναι του banksy)

Αυτοπροσωπογραφία

Γδύνομαι το πρόσωπό μου και το κόβω χίλια μικρά κομματάκια. Κάθε ένα απ'αυτά το τεντώνω, το πλάθω και το φουσκώνω, ώσπου τελικά έχω χίλια καινούρια πρόσωπα για να διαλέξω, και όλα μου πάνε το ίδιο, κανένα δεν είναι όμορφο, αλλά όλα είναι το ίδιο δικά μου. Το ένα περιέχει την ειρωνεία αλλά και την εμπάθεια. Το άλλο την κατανόηση αλλά και τη φυγή. Το άλλο τη σοφία αλλά και το καταπιεσμένο πάθος. Το άλλο την υπομονή αλλά και την ανομολόγητη ζήλεια. Το άλλο την αυτοπεποίηθηση άλλα και τον εγωισμό. Το άλλο την επαναστατικότητα αλλά και το ρεαλισμό. Το άλλο τη σεμνότητα αλλά και την ανασφάλεια. Αμέτρητοι μικροί συνδυασμοί, αμέτρητα προτερήματα κι ελαττώματα, κι από πίσω ένα εγώ που δεν ξέρει τι να διαλέξει να φορέσει αλλά πρέπει να το κάνει, αλλιώς δε θα μπορέσει καθόλου να επικοινωνήσει, θα μείνει απρόσωπο σ'ένα κόσμο με εκατομμύρια πρόσωπα...

Χαρακώνω το πρόσωπό μου και αυτοτιμωρούμαι, για αυτά που έχει και δε μ'αρέσουν ή για αυτά που μ'αρέσουν και φοβάμαι να τα δείξω. Και το γεμίζω χίλιες ανοιχτές πληγές, να μου θυμίζει κάθε μία τους κάποια στιγμή που κατέστρεψα ή έχασα. Το αίμα γεμίζει τα ρουθούνια μου, άλλες φορές με πόνο κι άλλες με φόβο κι αγάπη. Και σε κάθε πληγή κεντάω ένα μικρό σταυρό, για να μου θυμίζει αυτά που κουβαλάω ή αυτά που εγκατέλειψα, και καθένας τους χασκογελάει επειδή ξέρει πόσες φορές θα σταυρωθώ ακόμα και πως μόνο εγώ ποτέ δε θα το μάθω...

Χαϊδεύω το πρόσωπό μου και συνειδητοποιώ την ασκήμια του, κι εύχομαι να μπορέσω να βρω κι άλλους σταυρούς να του χαρίσω. Ίσως ομορφύνει...

βαρέθηκα

οταν ειμαι μονος
Η ψυχη μου ειναι ο καθρεπτης
ομορφος, ασχημος
δεν εχει σημασια
Εντυπωση, επιδειξη
καμμια
Βαρεθηκα να ανεβαζω την παρασταση εγω
Βαρεθηκα να βλεπω και να ακουω
Την παρασταση του δικου σας εγω
Υπερφορτικα εγω μου
Υπερτροφικα εγω μου
Στην κορυφη δεν υπαρχει ισορροπια

Πάλι

Παλι μονος μου μιλαω
Παλι για μενα συζηταω
Το πως, το ποτε, το γιατι
Το χθες, το σημερα, το αυριο
χιλιες ανοικτες πληγες
ΡΥΘΜΟΣ
Η ασπρομαυρη ψυχη μου
Φοραω το κουστουμι του δηθεν αντι
και πνιγομαι μεσ’ τη δική μου ρατσα

Λίνα

Ορίζω τη λογική μου χωρίς

Περπατάω τρέχοντας να φύγω
Απo τι;

Βλέπεις κι εσύ τις ψιχάλες;
Εγώ φαντάζομαι βροχη
Αναρωτιέμαι
Αν ποτέ πραγματικά θα βρέξει
Ο ήλιος κρύφτηκε
Είσαι όμορφη
Εγώ δεν ξέρω
Ο ήλιος ξεμυτίζει
Θέλω να πετάξω
Αλλά έχω ξεχάσει
Κοίτα...κέρινα φτερά!
Θες να πετάξουμε μαζί;


Αγαπώ όταν οι αλήθειες μου επιβεβαιώνονται μ'εσένα.
Ηρεμώ όταν οι αλήθειες σου επιβεβαιώνονται σ'εμένα.
Φοβάμαι που η αλήθεια καθρεφτίζεται στους άλλους.

Σήμερα....

Σήμερα υπήρξα καλός
έξω απ'τα συνηθισμένα
κοινωνικός και καθαρός και περιποιημένος
'Αραγε που το βρήκα
το ψέμμα που φόρεσα;

Σήμερα υπήρξα προσαρμοσμένος
Εντελώς συνηθισμένα
αποστειρωμένος, σεμνός και καλοαναθρεμμένος
Άραγε που πήγε
η ελευθερία που έχασα;

;

φεγγαρι μου γλυκο
ο αερας είμαι εγω
και τα συννεφα εχθροι μας
στη δικη μου αγκαλια
και στο δικο μου χαδι
ορκισου να φωλιαζεις
και τη καταρα σου θα ζω
να πνεω και να φοβαμαι
το φως, τη ζεστασια
που θα 'ρχεται να κλεβει

Φωτιά στη νέα τεχνολογία

Απλή ενημέρωση:






Το κόκκινο μπαλόνι - Ήχοι είναι πεσμένο σήμερα (μάλλον πήγε να φάει λαγάνα)

Δεν είναι δικό μας πρόβλημα, το έχουν αρκετά blogs, το μόνο που μας απομένει είναι να προσευχηθούμε στο θεό του Google να το φτιάξει σύντομα.

Ο.

Καλατραβισμός

Σήμερα χάζευα -όπως κάθε πρωί- το δρόμο κάτω απ'το μπαλκόνι μου. Πρόσφατα έγινε πεζόδρομος, ένας πεζόδρομος χωρίς δέντρα, χωρίς χρώματα και χωρίς χαρακτήρα. Ένας πιτσιρικάς καφετζής περνούσε, "Καλημέρα" λέει στην μαγαζατόρισσα, τον στραβοκοιτάει αυτή, "Καλημέρα" της ξαναλέει, "Νομίζεις πως έχουμε όλοι την όρεξη σου;" του απαντάει κι εγώ μένω σύξυλος στο μπαλκόνι μου.

Σκέφτομαι πως η αρχιτεκτονική είναι μια τέχνη που απ'το να είναι κακή ή μέτρια, καλύτερα να μην υπάρχει καθόλου. Μήπως ερημώνοντας το τοπίο μας ερημώνουμε και τις ψυχές των ανθρώπων του;

Μισό λεπτό παράνοιας

Θα ξεκινήσω μιλώντας σας για εκείνη την αηδιαστική μάζα που περιφέρω στο κεφάλι μου απο τότε που γεννήθηκα. Χαρακτηρισμοί όπως "μυαλό", "νους", "εγκέφαλος", να λείπουν παρακαλώ, της δίνουν μια αξία που κι η ίδια δεν ξέρω αν τον αντέχει. Βλέπετε κι εγω παλιότερα κάπως έτσι την αντιμετώπιζα -ο ανόητος!- και έτσι της είχα αφήσει περισσότερο χώρο κινήσεως απ'όσο θα'πρεπε, με καταστροφικές ακόμα και σήμερα συνέπειες. Ναι, ομολογώ πως υπήρξε καιρός που αυτό το σιχαμένα τυχαίο συνονθύλευμα από άχρηστα και -υποτίθεται- χρήσιμα κύτταρα υπήρξε η ιδανική μου ερωμένη, απόλυτη, επιβλητική και πανέμορφη. Και δεν πέρασα κι άσκημα για να λέω την αλήθεια -ως τη μέρα της μεγάλης της προδοσίας τουλάχιστον. Και, καταλαβαίνετε, για έναν πραγματικό χωρισμό οι συνταγές είναι κλασικές και πατροπαράδοτες. Όταν όμως προσπαθείς να ξεχάσεις μια μάζα που αναγκαστικά κουβαλάς πάνω σου και που επειδή έτσι του ήρθε του θεού να χέσει είναι το μόνο όργανο που διαθέτεις ακόμα και για να ξεχνάς, τα πράγματα γίνονται όχι απλώς περίπλοκα αλλά σχεδόν ανυπόφορα. Και να, ακόμα και τώρα που προσπαθώ να μιλήσω, νιώθω την στριγγή της φωνή να χτυπάει το εσωτερικό των τυμπάνων μου, προσπαθώ, προσπαθώ να μην την ακούω, σκάσε σκρόφα, τα κατάφερα. Τι έλεγα όμως; Α ναι, για την φοβερή της προδοσία, ήταν νύχτα που λέτε, η πρώτη νύχτα που τόλμησα να ξενοκοιτάξω, μαύρα μαλλιά, δεν ξέρω αν υπήρχε και τίποτα άλλο ή αν αυτή με ανάγκασε και πάλι να ξεχάσω, δεν έχει σημασία, χανόμουν στην αντανάκλαση των μαλλιών, κι αυτή ζήλευε, ζήλευε, την ένιωθα να φουσκώνει, ένιωθα το κεφάλι μου να πάει να σκάσει, δεν καταλάβαινα γιατί τόσο μίσος, της είχα δώσει τα πάντα κι αυτή δε μ’άφηνε ν’αγκαλιάσω τα μαύρα μαλλιά -τόσο όμορφα ήταν που θαρρούσα πως έπρεπε να είναι στον ουρανό κι όχι εδώ κάτω στη γή-, άτιμη, άτιμη, προδότρα, τσούλα, σκάσε επιτέλους, δεν αντέχω άλλο, θα σου δείξω εγώ μαλακισμένη, αντίο


Ο συγγραφέας του παρόντος αυτοπυροβολήθηκε.
Τα μαλλιά βρήκαν το δρόμο τους για τον ουρανό και έγιναν αστερισμός.
Η Μάζα για την ώρα αγνοείται.

...

Σωστε χρονο
πεθαινουμε
2004 φωτογραφιες, ενα αρρωστο γελιο και ενα πυροτεχνημα για να γιορτασουμε το θανατο και τη ζωη μαζι
δεν εχουμε χρονο,
όλα για το τωρα χωρις να έχει νοημα η στιγμη
χανεται το αυριο, τρεχει και κρυβεται το χθες
μενουν τα χερια μονα
σαν τη σταχτη στο κενο
Μεγαλωσε η φαρα μας
Και γιναμε νουμερα παρατημενα
Στην ακρη ενός μυαλου,
πειθαρχημενα
Στριμωξαμε τις συγνωμες
Και τα ευχαριστω  στην άκρη
Και βγηκαμε στο δρομο
ολοι φυγαμε για κατι
Βγηκαμε για κυνηγι
Το θησαυρο του κυρ.Χρονη για να βρουμε
αραγε,
πεθαινουν οι ανθρωποι μπερδεμενοι?
Ρε τον κερατα
γεμισε τον τοπο με ταμπελες
και ο κοσμος παραφουσκωμενος γινηκε
αιμα ή χρωμα?
ασπρο ή μαυρο
αλλη μια θαλασσα φτιαγμενη απο πηλο