;

?

ειμαστε στο τελος ;
μηπως ειμαστε στην αρχη ;
και αν δεν υπαρχει η αρχη ;
Θα κρυφτει το τελος ;
εμεις παντως ειμαστε η αρχη και το τελος
και στο τελος ποιος θα μεινει ;
Λες να κρυφτει και αυτος ;
εξελιξη, ευτυχια, δυστυχια,
τελος
(δυστυχια,ευτυχια,εξελιξη)

start--->

-Η πραγματικη αισθηση της σκλαβιας μας δινει το περιθωριο να νιωσουμε ελευθεροι.
Ολα εχουν προκαθοριστει. Με αρχη τη γεννηση και τελος το θανατο. Το ασημαντο εγινε μικρο, το μικρο μεγαλο και το μεγαλο ασημαντo.

-Θα ‘θελα να ‘μουν πλουσιος στο μυαλο
Η "κλεψια" να μη με νοιαζει
Γιατι οτι εχουμε βαθια μες’την καρδια μας
Κανεις δεν μπορει να το κλεψει
Θα’θελα να’μουν πλουσιος στο μυαλο
Η "κλεψια" να μη με νοιαζει
Γιατι οτι αγαπαμε και ποναμε
ολα δικα μας ειναι
-στο δικό σου ονειρο ξυπναω
τιποτα δεν ειναι δικο μου
εγω απλα το επεξεργαζομαι
-Εγω, ο εαυτος μου και οι αλλοι.
Μια αρρωστημενη κατασταση που μας οδηγει ολο πιο βαθια μέσα στον οχετο των μεταλλαγμενων ονειρων μας.
Χανομαστε μεσα στην υποτιθεμενη, δοξασμενη και υπερβολικη διαφορετικοτητά μας.
- Όσο θα επιβιωνουμε τοσο οι ισορροπιες της ζωης μας θα μεταμορφωνονται σε ολοενα περισσοτερες μορφες τυρρανιας
και οταν θα αρχισουμε να ζουμε
τοτε και παλι θα αλλαξουν μορφη οι ισορροπιες της ζωης μας
ομως τοτε θα μπορουμε τουλαχιστον να ελπιζουμε σε ενα καλυτερο αύριο

Ματια

Να μας συγχωρείτε, αλλά το πόστ αυτό λογοκρίθηκε, τα μάτια μου ξεριζώθηκαν, κουτούλησαν και έσκασαν... συγγνώμη που σβήστηκαν τα κόμμεντς, κατά λάθος...

Σύντομο Βιογραφικό (2)

Όταν ήμουν μικρός και έκανα κάποια μεγάλη, επικίνδυνη σκανταλιά (όπως ας πούμε όταν προσπάθησα να φάω Tide ή όταν κόντεψα να πέσω από το μπαλκόνι στον 4ο όροφο), η μαμά μου, άνθρωπος γλυκύτατος και υπομονετικός, ανέβαζε τον τόνο της φωνής της και με μάλωνε σχεδόν απροσδόκητα. Θυμός, αγάπη, αγωνία, άγχος, απογοήτευση, όλα συρρικνώνονταν στα ελάχιστα δευτερόλεπτα που αφηνόμουν ν'ακούσω τον τόνο αυτό. Γιατί, με το που το έπαιρνα χαμπάρι, άρχιζα να τρέχω αλλόφρωνας μες το σπίτι, κλαίγοντας και φωνάζοντας "Η μαμά μ'έδειρε". Είναι λίγο αστείο, όπως κάθε τι αθώα παιδικό, αλλά είναι και πέρα για πέρα αληθινό. Ακόμα και τώρα, δεν μπορώ να σκεφτώ κάποιο περιστατικό που να με περιγράφει καλύτερα, κι ακόμα και τώρα, όταν ακούω τέτοιους τόνους φωνής, πονάω, πονάω πολύ, και όσο κι αν έχω μάθει ν'αντέχω, κάποια στιγμή γίνεται αβάσταχτο. Δε θέλω να σας πληγώνω, αλλά δεν αντέχω άλλο να πληγώνομαι κι εγώ. Απλά κουράστηκα.

Παρωχημένο: Η ζωή είναι δρόμος.

Καλύτερα: Η ζωή είναι ένα τεράστιο ολόκλειστο σπίτι, με παράθυρα αραιά και που για να παίρνει κανείς γρήγορες, κοφτές ανάσες.

Δεν ξέρω πως κινούνται οι άλλοι μέσα σ'αυτό το σπίτι (άλλωστε είναι πολύ δύσκολο να συναντήσεις ποτέ κάποιον για παραπάνω από λίγες στιγμές), αλλά βλέπω τον εαυτό μου να κινείται μ'ένα μάλλον ανορθόδοξο τρόπο: τροχάδην και μετά στάση. Για τσιγάρο, για χάζι, για ξεκούραση, και μετά πάλι τροχάδην και μερικές φορές σπριντ ώσπου να μου βγει η ανάσα και να μου κοπούν τα πόδια, και μετά πάλι στάση. Όπου μ'αρέσει, όπου τύχει, σ'όποιο δωμάτιο μπορεί να γίνει βιώσιμο με ένα χέρι βαψιματάκι, σ'όποιο είναι τόσο σκοτεινό που με κάνει και φοβάμαι, σ'όποιο είναι τόσο καθαρό που τρέμω μην το λερώσω (και τελικά πάντα το κάνω), σ'όποιο είναι τόσο κρύο που αγκαλιάζω τον εαυτό μου τουρτουρίζοντας και σ'όποιο είναι τόσο ζεστό που γδύνομαι τις μάσκες μου περιμένοντας κάποιον να'ρθει, αλλά δεν έρχεται ποτέ.

Σε τούτο'δω έχω σταματήσει πολύ καιρό. Είναι όμορφη η φωτιά που ανάψαμε, και δε με νοιάζει πια που έδωσα το δεξί μου μάτι για προσάναμμα. Αλλά αυτός ο τσιγαρόβηχας έχει αρχίσει να με πνίγει. Καιρός μου να τρέξω πάλι.

ΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΪ-ΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΠ!!!!!!!!

Σύντομο Βιογραφικό

Γεννήθηκα γύρω στις 9 του Ιούνη του 1980 στο όμορφο παραθαλάσσιο Ηράκλειο της Κρήτης. Υπήρξα αριστούχος στο ιδιωτικό νηπιαγωγείο - δημοτικό "Ο Κοραής", επίδοση η οποία συνεχίστηκε αδιαλείπτως καθ'όλη τη διάρκεια του γυμνασίου και του Λυκείου, ενώ παράλληλα, στα ίδια χρόνια, έκανα τα πρώτα μου βήματα στη μουσική, τον αθλητισμό και το κλασικό μπαλέτο. Έπειτα από την, σχεδόν αναμενόμενη, άριστη επίδοσή μου στις πανελλήνιες εξετάσεις, πέρασα στο τμήμα κλασικής φιλολογίας το οποίο, χάρις στην εξαιρετική μου οξυδέρκεια και εξυπνάδα, τελείωσα στα 4.5 χρόνια, αν και δεν παρέλειψα κατά τη διάρκεια των σπουδών μου να τελειοποιήσω τις γνώσεις μου στα ισπανικά και τα ρώσικα. Έπειτα υπηρέτησα το στρατιωτικό μου στην ταραγμένη Κύπρο, ενώ παράλληλα ολοκλήρωνα τις αιτήσεις μου για το μεταπτυχιακό πρόγραμμα του Harvard, "Συμβολισμός, γλωσσολογία και κοινωνία".

Αυτή τη στιγμή ολοκληρώνω το διδακτορικό μου πάνω στο ίδιο περίπου θέμα, έχω λάβει το δίπλωμα της κλασικής κιθάρας, και στον ελεύθερο χρόνο μου παίζω μουσική με το τοπικό ποπ/ροκ σχήμα "Κόκκινο Μπαλόνι". Έχω πάρα πολλούς καλούς φίλους, δεν πίνω, δεν καπνίζω, είμαι αρραβωνιασμένος με μια καλή κοπέλα, πολιτικοποιούμαι στην τοπική νεολαία του Πα.Σο.Κ., ενώ πρόσφατα έλαβα και το χρίσμα του υποψηφίου δημοτικού συμβούλου με την ίδια παράταξη.

Είμαι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος. Κάθε ζήλεια ευπρόσδεκτη.

Καληνύχτα.

Δρόμοι

Χαζεύω τον ατελείωτα μονότονο πεζόδρομο απ'το μπαλκόνι μου... τέτοια ώρα, απόλυτη σχεδόν ηρεμία, καθησυχαστική... μια παρέα αγοριών περνάει φωνάζοντας και γελώντας δυνατά... ροκοκατάσταση η μπλούζα και το μαλλί του ενός, απροσδιόριστη των άλλων (Θυμάσαι, κάποτε ήσουν έτσι κι εσύ, πλάκα δεν είχε; Πόσο διαφορετικός είσαι τώρα; Πόσο και πόσο πονάει;)... δυο κορίτσια με κυριλέ ντύσιμο περνάνε δίπλα τους... "Θα με κεράσεις ένα ποτό;" η ατάκα του πρώτου αγοριού.. καμιά σημασία απ'τα κορίτσια... "Θα με κεράσεις ένα γαμήσι;" η ατάκα του δεύτερου... και πάλι καμιά σημασία... (Τις χαζεύω να απομακρύνονται σίγουρος πως λίγα μέτρα πιο κάτω θα χαζογελάσουν κολακευμένες)... μουτζώνουν τον πρώτο που είπε τη φλώρικη ατάκα... "Ε και τι να έλεγα ρε μαλάκες;" σχεδόν απολογείται...(Θυμάσαι, κάποτε ήσουν κάπως έτσι κι εσύ, πλάκα δεν είχε; Πόσο διαφορετικός είσαι τώρα; Πόσο και πόσο πονάει;)... προτού οι φωνές τους σβήσουν στο βάθος έρχεται μια δεύτερη παρέα, γυναίκες αυτή τη φορά... λίγο σοβαρές αλλά και λίγο λάιτ, στα πρότυπα της εποχής (Κι εσύ ρε μαλάκα τι είσαι, απ'έξω;)... η μία κρατάει τηλεοπτικό ένθετο εφημερίδας... σταματούν κάτω απ'το καινούριο κτίριο της Δημοτικής Βιβλιοθήκης... αρχίζουν εικασίες για το τι μπορεί να έχει μεταφερθεί εκεί μέσα... μιλάνε για λίγα λεπτά, καταλαβαίνουν ότι καμιά τους δεν έχει ιδέα, το γυρνάνε στην πλάκα κι απομακρύνονται κι αυτές, ενόσω η μία μαζεύει το έντυπο που της έπεσε στο πλακόστρωτο... (Θα σας πω εγώ τι έχει σίγουρα: μια μεγάλη τηλεόραση με νόβα στο γραφείο του τελευταίου ορόφου που παίζει συνέχεια τσόντες)... διάλειμμα για μπύρα... αναρωτιέμαι πως σκατά γίνεται να είναι οι άνθρωποι τόσο όμορφοι μέσα στην απερίγραπτη ασκήμια τους (μου)...παύση μεγάλη στον πεζόδρομο....μόνο μια γάτα κυνηγάει κάτι που μάλλον είναι κατσαρίδα, αλλά αυτή δεν ακούγεται έτσι κι αλλιώς... παράξενα ζώα οι γάτες (παράξενα ζώα και τα μπαλόνια)...πολλή ησυχία... σχεδόν τρομακτική για το κέντρο της πόλης... επιτέλους μηχανάκι... δυο κορίτσια πάνω, αλαφροντυμένα, σα να γύρισαν μόλις απ'την παραλία... (Μπορεί και να γύρισαν, ζηλεύω μες τη μυθοποιημένη κλεισούρα μου)... ξαφνικά θόρυβος πολύς, άσκημος... μια παρέα πιτσιρικάδων έχει κάτσει σ'ένα παγκάκι και ακούει σκυλολαϊκά απ'το ηχείο του κινητού (Θυμάσαι, κάποτε δε θα χαλιόσουν κι εσύ, πλάκα δεν είχε; Πόσο διαφορετικός είσαι τώρα; Πόσο και πόσο πονάει;)... είναι και κοπέλες αλλά αυτές δε φαίνονται... κάποιες στιγμές γελάνε όλοι δυνατά σκεπάζοντας με ομορφιά τον απαίσιο ήχο... ένα αγόρι κι ένα κορίτσι αρχίζουν να τσακώνονται (φοβάμαι)... για το που γυρίστηκε ένα βιντεοκλιπ ή κάτι τέτοιο... ατελείωτος μου φαίνεται ο καβγάς, ατελείωτα και τα εγώ τους (Θυμάσαι, κάποτε ήσουνα κι εσύ κάπως έτσι, πλάκα δεν είχε; Πόσο διαφορετικός είσαι τώρα; Πόσο και πόσο πονάει;)... το αγόρι μιλάει κάπως ανάλαφρα... (στο σχολείο μπορεί και να τον κράζαμε, πόσο αρχίδια ήμασταν, πόσο παιδιά ήμασταν)... σταματάνε... κάτι ψάχνουν στα κινητά τους... σιωπή, κανείς δε μιλάει (μου'ρχεται να φωνάξω)... ξαναρχίζουν, αλλά οι φωνές τους είναι διαφορετικές... γλυκές, γεμάτες αμήχανη, ανομολόγητη αγάπη... θυμάσαι; Κάποτε ήμασταν κάπως έτσι κι εμείς. Τώρα απλώς πονάει.

Δρομος βρεθηκε ξεπουλημενος στου μυθου τα χνωτα.

-Στα ψαθινα μονοπατια που καποτε ειχα ονειρευτει

σ’αυτα σημερα βαδιζω
εικονες της T.V, εικονες του live show της ζωης
-Αγοραζω ψευδαισθησεις και δημιουργω την προσωπικοτητα μου
-Ολο τον κοσμο κρυβεις μεσα σου
4 διαφορετικοι κοσμοι
4 διαφορετικα ψεμματα
και οποιον και να ρωτησεις το γιατι
ετσι είναι η ζωη θα σου απαντησει
-Κοιμαμαι...
Στα ονειρα η ζωη μου γινεται κομικ
-Γελοιοι ειμασταν και ειμαστε
-Καλημερα κυριε Χ
-Παραισθηση στην αισθηση πιο μεγαλο το κενο
-Γαμιεσαι και η ζωη συνεχιζεται
τοσο ομορφα, τοσο ωραια σαν να μην υπηρξες ποτε
-ΕΜΠΡΟΣ ΖΗΣΕ ή μαλλον καλυτερα, επιβιωσε ...
-Εμπρος, παραδεχτειτε το.
Ολοι θελουμε αιμα,
 χαρτινοι ονειρευομαστε
-Να πραγματοποιησουμε το αδυνατο.................................
και όλα εκεινα που ειναι διπλα μας και μας αναζητανε
ας τα αφησουμε να σερνονται πλαι μας ξερα
γιατι εμεις ειμαστε επαγγελματιες ιδεολογοι...   :-p
-Δρομος βρεθηκε ξεπουλημενος στου μυθου τα χνωτα...

Άτιτλο γιατί βαρέθηκα...

να

Θελω να ζωγραφισω σπιτια

Να μεινουν εκεινα στο χαρτι

Και ‘γω να’μαι απ΄εξω.

Θελω να μεινω στο δρομο αποψε

να κοιμηθω αγκαλια με τη νυχτα

Να ονειρευτω οτι ειμαι το απειρο

Καθρέφτες

Ένα περίγραμμα προσώπου
λαβύρινθος αέναος γι'αυτά που θέλαμε να ζήσουμε
φαντασιώσεις που μας δένουν
ίσως με το τίποτα
ίσως με το αύριο
φαντάσματα του παρελθόντος!
Που μας κυνηγούν με τα αηδιαστικά τους πρόσωπα
στραμμένα στο άπειρο
ίσως επειδή νομίζουν ότι μας απέμεινε και κάτι άλλο
εκτός από εκείνο το περίγραμμα του γυναικείου προσώπου.

Μοναξιά

Σκέψη Φυγή Άδειο Ομορφιά Φόβος Απόσταση Ψέμμα Αλήθεια Χρώμα Καφές Τιβι Σκοτάδι Ταξίδι Ξενοδοχείο Παράξενο Κουδούνι Πάπλωμα Βόλτα Χάδι Σκαλιά Αγκαλιά Μπύρα Τσιγάρο Φιλί Έρωτας Αγάπη Πίτσα Στούντιο Τραγούδι Γεμιστά Παράθυρο Χρόνος Λόφος Τσίπουρο Παλάμη Διακόπτης Θλίψη Αναπτήρας Μπαλκόνι Κλάμμα Τασάκι Σεξ Καναπές Κουτί Πρόσωπο Ιδρώτας Κούραση Κουβέντα Ταξί Άγχος Καπνός Λύπη Τρένο*2 Τηλέφωνο Μπαταρία Μεθύσι Μεσαίωνας Τοστ Μήνυμα Αηδία Νερό Μουσική Παγωτό Ζάπινγκ Φράουλες Φόρουμ Μπαρ Αναμονή Σκουλαρίκια Ντουζ Γέλια Λεωφορείο Ομορφιά Αγάπη Αγάπη Αγάπη Αγάπη Αγάπη Μοναξιά.

Προσπαθώ και ξαναπροσπαθώ αλλά οι λέξεις δεν μπαίνουν στη σωστή σειρά.
Τις ευχαριστώ γι'αυτό.
Τι άλλο θα έβρισκα να κάνω μόνος;

Έκλειψη

Σ'αγαπώ και είναι το μόνο πράγμα που δεν έιναι όνειρο
Όταν το όνειρο γκρεμίζεται, εσύ βρίσκεσαι μπροστά μου
γυμνή. Φώς

London calling

-ειναι νυχτα και η ασχημια τους κοιμαται  
και τα φωτα τους
τοσο ησυχα, ομορφα, μοναχα.

-Στο ενα και στο απειρο
μην τους βαλεις κεφαλαια
γιατί θα χάσεις λεν,
το μέτρημα

-underground
εδω που βασιλευει ο θρυλος των νεκρων
,εδω μαζευονται ολων των ειδων τα συναισθηματα
 και τα χρωματα ειναι ελευθερα στην αρενα για να τρεξουν

-βουταω το σωμα μου στη μελανη
 και μετα ζωγραφιζω

-παλια οι στιγμες ερχοταν ολες μαζι,
παρεα,
τωρα ερχονται, συνηθως μια, μια καθε φορα
-σσσσσ...
θα σε ακουσουν

-αθανασια,
ανασταση,
εξελιξη θα το λεγα,
εκει που ο καλυτερος και ο χειροτερος γίνονται αερας
και τρεμοπαιζουνε τα απόλυτα κεριά

-στην αρχη τα φυλλα ειναι ξενα,
 μετα αρχιζουν να επαναλαμβανονται


-οταν ο ερωτας μπλεκει με το ψεμα
σκονταφτει και γινεται διαολος
τωρα, ποια είναι η αληθεια
και που ειναι το ψεμα
αυτα δεν χωρισαν ποτες
γιατι υπαρχει αγαπη
αυτα δεν χωρισαν ποτες
γιατι εσυ...

Νύχτες

Παράξενη νύχτα.... γρήγορη, αγχωτική, δύσκολη, με φόβους, ανασφάλειες, τόσο όμορφη, τόσο σύντομη... να ξανάρθεις, σταμάτα να ρωτάς... φράουλες νόστιμες όσο η ψυχή που οδηγεί το χέρι που τις φέρνει στο στόμα... γέλια, ανάσες, γέλια και πάλι ανάσες... που είναι το τσίπουρο; Μην κλαις, εδώ είμαι, και μη φοβάσαι... κυρίως μη φοβάσαι... ξαναέλα, μη ρωτάς... δεν ήταν χλιαρά... είναι απαίσιο το φως της τηλεόρασης αλλά σε βλέπω... είσαι όμορφη... άκου, κουρδίζει τελικά... κι εμείς σιγά σιγά κουρδίζουμε... αν προλάβαινα θα στο τραγουδούσα κι άλλο, δέκα, είκοσι, τριάντα, εκατό, όσες φορές θέλεις... και βέβαια να ξανάρθεις, μη λες βλακείες... φέρε και μπύρες να τις αφήσουμε να ζεσταθούν και κάτι να φάω, ό,τι να'ναι, μόνο μην αργήσεις... σήμερα ήρθες πιο νωρίς, ωραία είναι... άναψε το κεράκι... ματιές φευγαλέες... κι άλλη αμηχανία, κι άλλες βλακείες... γελάμε αγκαλιά... μην κλαις είπα, μην κλαις, κοιμήσου λίγο να ξεκουραστείς... δίπλα σου είμαι... για πάντα... πάρε τηλέφωνο... έλα είπα, σταμάτα να με ρωτάς... φοβάμαι, δε θέλω να πονάς... τι να κάνω; Kοίτα με λίγο στα μάτια... πιο πολλή ώρα, δε φτάνει, πότε θα φτάνει άραγε; Ξάπλωσε πάνω μου, είναι ζεστά... σ'αγαπάω, καληνύχτα... πότε πέρασε;... έρχεσαι χωρίς να με ρωτήσεις... σήμερα τραγουδάς εσύ πιο πολύ... Milonga del Angel, δάχτυλα που χορεύουν, σώματα ακίνητα που χόρευαν πριν λίγο.... αναμονή. Βόλτα. Αποχωρισμός. Ξαναέλα, σε παρακαλώ. Χωρίς να ρωτήσεις...

Αλήθεια, ο Χριστός γιατι σταυρώθηκε μόνο μια φορά ;...:-p

Πολλες ερωτησεις
,ο χρονος ο θεος
,φαυλος ο ρυθμος,
σταυρωση...
Ο θανατος δεν συγκινει κανενα τελικα παρα μονο το δικο μας...
Ξερεις τι σημαινει σταυρωση
εσυ που την πιστευεις, εσυ που την προσκυνας;
Σταυρωση σημαινει δεν υπαρχω μωρο μου
υπαρχεις μονο εσυ
και αυτο μου φτανει...

Συνειδητοποίηση

Άλλοι το λένε φόβο... εγώ το λέω προσωπικότητα.
Καλώς ήρθες.

Πιθανοτητα

Μια πιθανότητα γαντζώνεται πάνω σ'ένα όνειρο. Μια πιθανότητα μικρή είναι, καμαρώστε την πώς μεγαλώνει τρώγωντας την αδυναμία μας! Καλή σου όρεξη μικρή μου, φάε απ'τους φόβους μας, βάλε γαρνιτούρα την αγάπη των άλλων, και όταν με το καλό θεριέψεις θα σε κεράσουμε δάκρυα και θάνατο, άλλο όνειρο δε θα βρεις να γαντζωθείς, γιατί κι εμείς δε θα μπορούμε να αποκτήσουμε, έλα, γαντζώσου στις καρδιές μας να ξεκουραστείς....σε περιμένω, μην αργείς, να, τα κρατάω τα δάκρυα μου, στριμώχνονται να βγουν και δεν τ'αφήνω, θέλω να βλέπω την οθόνη μου για να γράφω, κι άμα μου ξεφύγει και κανένα μην ανησυχείς, όσο μεγαλώνεις θα'ρχονται περισσότερα, γι'αυτό υπάρχεις και γι'αυτό σε μισώ αλλά μόνος μου δεν μπορώ να σε νικήσω...

Όταν στενοχωριέμαι αλλάζω συνέχεια προσωπικότητες, εγώ που έχω τόσες αλλά καμμία δε μπορώ να κρατήσω γιατί καμμία τους δεν αγαπώ. Έχω και δεν έχω ζωή, έχω και δεν έχω χαρά, έχω και δεν έχω δυστυχία, έχω και δεν έχω μυαλό, έχω και δεν έχω μουσική, έχω και δεν έχω ελπίδα. Έρχονται και ξαναχάνονται χωρίς να μπορώ να καταλάβω το γιατί. Κι αναρωτιέμαι πότε για τελευταία φορά θα τ'αποκτήσω, κι αν τα σκοτώνω μόνος μου, αν αυτά δε μ'αντέχουν ή αν τα σκοτώνουν οι άλλοι. Εύκολο αυτό, θα ρίξω ευθύνες στους άλλους, γι'αυτά που φοβήθηκα να αποφασίσω και γι'αυτά που φοβήθηκα ν' αντιμετωπίσω. Η αλήθεια καθρεφτίζεται στους άλλους, προσμένω αυτό το τέλος που θα'ρθει χωρίς να έχει υπάρξει αρχή, δε μ'αρέσει αλλά δεν έχω τη δύναμη να το ξεχάσω. Συμβιβασμοί επί συμβιβασμών και κατεστραμμένα οράματα επί κατεστραμμένων οραμάτων, να τι είμαι στην πραγματικότητα. Κι εδώ βρέχει συνέχεια, βρέχει σιωπή....

Ίσως να είναι η τελευταία φορά που ονειρεύομαι.

-Αλλιώς δε θ'άντεχε κανένας μας-

Όσοι δε μ'αγαπάτε μην το κάνετε.
Όσοι μ'αγαπάτε να με συγχωρείτε γι'αυτό.

Οδυσσέας

Στην αυλή του εγώ πολλά εμείς γυρεύω

-Δρομος βρεθηκε ξεπουλημενος στου μυθου τα χνωτα.
-Το παρελθον μου με τρεφει,μου δινει ζωη, με κλεβει.
-Που πηγαν όλοι ; Που ειμαι εγω…Αυτα που ειχα να θυμαμαι τα εβγαλα πολλα. Ζητησα αγκαλια μεγαλη και εμεινα με τη φουρια του ληστη, γιατι για τα ευχαριστω μου ζηταω επιστροφη.
-Ειμαι χαρουμενος γιατι ειμαι ο εαυτος μου. Ειμαι λυπημενος γιατι ειμαι ο εαυτος μου, αλλα ο εαυτος μου δεν ειμαι.Φουσκωνω μες το τιποτα και τα παντα. Απο ποια ματια θα κρατηθω σε ποια λεξη πανω θα βουλιαξω; Δωσμου ενα ονομα για να καταλαβω πως αισθανομαι.
-Μια ανικανοποιητη χαρα, μια ανικανοποιητη λυπη, οταν βρισκομαι μαζι σας, οι ωρες, κουφιες στριμωχνονται μεσ’ την ψυχη μου. Ανασφαλεια μου! Σειρα μου να σ’αγγιξω. Ειναι καιρος η παρορμητικοτητα μου να παψει να ζηλευει. Μου λειπουν ολοι και τα παντα.
-Πνιγομαι απο τον ιδιο μου τον εαυτο.Πνιγομαι από τους ανθρωπους που αγαπω. Μα για τον καθενα μας, κρυβω ένα μικρο, μεγαλο μυστικο.
αντε καληνυχτα

Παράκληση

Από σήμερα κοιμάται πάνω στ'αγκάθια και τη λάσπη.
Μην την ξυπνήσετε.
Της χρειάζεται να ξεκουραστεί.

Καλως ηρθατε και στο επανιδειν

Η άνοιξη καταφτάνει. Τουλάχιστον αυτή η διεστραμμένη εκδοχή της των τελευταίων χρόνων, δηλαδή ένα καλοκαίρι όπου η θάλασσα είναι ακόμα κρύα, ο κόσμος δεν έχει διακοπές, και το βράδυ μπορεί και να χρειαστεί και κανένα μπουφανάκι. Δεν έχει σημασία, άνοιξη είναι, ακόμα και μεταλλαγμένη. Ο άνθρωποι λοιπόν προσπαθούν απεγνωσμένα ν'αλλάξουν πρόσωπο, το βλέπεις σε κάθε τους κίνηση, στο δρόμο, στις συζητήσεις, στη διασκέδαση... Να μπορέσουν να ερωτευτούν, να ανοιχτούν, να χαμογελάσουν. Γέλια, αστεία και παιχνίδια, μια ρουτίνα που για λίγο αποκτά ενδιαφέρον, διάθεση για αναζήτηση και αγάπη, αεράτα ρούχα, αεράτες καρδιές, μέχρι μετά από λίγο να συνηθίσουν όλοι και να επιστρέψουν στη μιζέρια τους...

Εμένα πάλι στ'αρχίδια μου, άλλωστε πάντα προτιμούσα τη βροχή.