Όταν ήμουν μικρός και έκανα κάποια μεγάλη, επικίνδυνη σκανταλιά (όπως ας πούμε όταν προσπάθησα να φάω Tide ή όταν κόντεψα να πέσω από το μπαλκόνι στον 4ο όροφο), η μαμά μου, άνθρωπος γλυκύτατος και υπομονετικός, ανέβαζε τον τόνο της φωνής της και με μάλωνε σχεδόν απροσδόκητα. Θυμός, αγάπη, αγωνία, άγχος, απογοήτευση, όλα συρρικνώνονταν στα ελάχιστα δευτερόλεπτα που αφηνόμουν ν'ακούσω τον τόνο αυτό. Γιατί, με το που το έπαιρνα χαμπάρι, άρχιζα να τρέχω αλλόφρωνας μες το σπίτι, κλαίγοντας και φωνάζοντας "Η μαμά μ'έδειρε". Είναι λίγο αστείο, όπως κάθε τι αθώα παιδικό, αλλά είναι και πέρα για πέρα αληθινό. Ακόμα και τώρα, δεν μπορώ να σκεφτώ κάποιο περιστατικό που να με περιγράφει καλύτερα, κι ακόμα και τώρα, όταν ακούω τέτοιους τόνους φωνής, πονάω, πονάω πολύ, και όσο κι αν έχω μάθει ν'αντέχω, κάποια στιγμή γίνεται αβάσταχτο. Δε θέλω να σας πληγώνω, αλλά δεν αντέχω άλλο να πληγώνομαι κι εγώ. Απλά κουράστηκα.
Παρωχημένο: Η ζωή είναι δρόμος.
Καλύτερα: Η ζωή είναι ένα τεράστιο ολόκλειστο σπίτι, με παράθυρα αραιά και που για να παίρνει κανείς γρήγορες, κοφτές ανάσες.
Δεν ξέρω πως κινούνται οι άλλοι μέσα σ'αυτό το σπίτι (άλλωστε είναι πολύ δύσκολο να συναντήσεις ποτέ κάποιον για παραπάνω από λίγες στιγμές), αλλά βλέπω τον εαυτό μου να κινείται μ'ένα μάλλον ανορθόδοξο τρόπο: τροχάδην και μετά στάση. Για τσιγάρο, για χάζι, για ξεκούραση, και μετά πάλι τροχάδην και μερικές φορές σπριντ ώσπου να μου βγει η ανάσα και να μου κοπούν τα πόδια, και μετά πάλι στάση. Όπου μ'αρέσει, όπου τύχει, σ'όποιο δωμάτιο μπορεί να γίνει βιώσιμο με ένα χέρι βαψιματάκι, σ'όποιο είναι τόσο σκοτεινό που με κάνει και φοβάμαι, σ'όποιο είναι τόσο καθαρό που τρέμω μην το λερώσω (και τελικά πάντα το κάνω), σ'όποιο είναι τόσο κρύο που αγκαλιάζω τον εαυτό μου τουρτουρίζοντας και σ'όποιο είναι τόσο ζεστό που γδύνομαι τις μάσκες μου περιμένοντας κάποιον να'ρθει, αλλά δεν έρχεται ποτέ.
Σε τούτο'δω έχω σταματήσει πολύ καιρό. Είναι όμορφη η φωτιά που ανάψαμε, και δε με νοιάζει πια που έδωσα το δεξί μου μάτι για προσάναμμα. Αλλά αυτός ο τσιγαρόβηχας έχει αρχίσει να με πνίγει. Καιρός μου να τρέξω πάλι.
ΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΪ-ΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΠ!!!!!!!!
