φασαριιιιιιιια ακουω


φασαρια ζωγραφιζω


μας κανανε οι λεξεις του χεριου τους

μάλλον...

και οταν μαγκα μου σου δωσουν τα κλειδια....
να δουμε και εσενα...
και τοτε θα κοιμασαι και θα νομιζεις πως θυμασαι
τι πιστευες παλια

Σαν του τρελλου τα μαγεμενα ματια...

Καλλιο πεντε και στο χερι

Αντίχειρας: (Ωραίο δάχτυλο, δυνατό, αν και λίγο δυσκίνητο, κρατάει κόντρα στο μπράτσο της κιθάρας, στα χουφτώματα, δημιουργεί ένα ωραίο οφ-μπάλανσ στο χέρι όταν το ταλαντεύουμε, και είναι το πιο καθοριστικό δάχτυλο για να πετύχει η μαλακία, είτε σε καθαρά ατομικό επίπεδο είτε μετά βοηθείας)

- Την επόμενη φορά που θα με φιλήσεις δήθεν κατά λάθος στα χείλη, ή θα σε γαμήσω ή θα σε βρίσω, ανάλογα με τα κέφια μου, σε προειδοποιώ.

Δείκτης: (Παράξενο δάχτυλο, προσβλητικό αλλά ταυτόχρονα πρακτικό και χρήσιμο, το δυνατότερο από τα "κανονικά", ίσως και να την έχει δει λίγο εξουσία, άλλωστε όπως θα δείξω παρακάτω, κανονικά θα έπρεπε να λέγεται κωλοδείκτης)

- Αυτός εκεί με είχε πρόσβαλει, αλλά δε γαμιέται, δικιά μου η απόφαση να τον αγνοήσω, δικιά μου κι η ευθύνη της ανάμνησης.

Μέσος (λαϊκιστί κωλοδάχτυλο): (Κλασικό παράδειγμα παραπλανητικής, δήθεν σοφής λαϊκής ονομασίας, το μεγαλύτερο από τα δάχτυλα νομίζει πως γαμάει καλά, αλλά στην πραγματικότητα για τις περισσότερες στάσεις μετά παρτενέρ, ο δείκτης είναι πολύ πρακτικότερος... κατά τ'άλλα, και κατά συνέπεια της ονομασίας του, χρησιμεύει ως επί το πλείστον για προσβλητικές χειρονομίες)

- Σκατά στα μούτρα όλων αυτών που δεν ξέρουν ν'αγαπάνε! (Εγώ ξέρω;;;;)

Παράμεσος: (Η χαμηλή τάξη των δαχτύλων, αυτή που κανένας δεν της δίνει σημασία, γεννιέται αδύναμη και πεθαίνει αδύναμη, αφού στη διαδρομή προσπάθεια εξάσκησης δεν υπάρχει)

- Όταν κλαίω είμαι τόσο πολύ εγώ που γίνομαι ηλίθιος, όταν κλαις είμαι τόσο πολύ εγώ που γίνομαι τυχοδιώκτης, όταν κλαίμε παρέα είμαι τόσο λίγο εγώ που με πιάνουν τα γέλια.

Μικρό: (χαρακτηριστική περίπτωση ασημαντότητας, που με την πρόφαση της διαφορετικότητας επιζητά την προσοχή)

- (Rewind to the beginning of track)



1+2+3+4+5 :

Μία μεγάλη μούτζα σε όλους μας, γεμάτη αγάπη, για να θυμόμαστε που βρισκόμαστε...




Ο.

222

...θα γυρίσω πίσω και θα σε σβήσω.

Με τη μηχανή του χρόνου....

και οταν μαγκα μου σου δωσουν τα κλειδια να δουμε και εσενα

Μεγαλωσε η φαρα μας
και γιναμε νουμερα παρατημενα
στην ακρη ενος μυαλου
στην ακρη ενος μυαλου πειθαρχημενα
Στριμωξαμε συγνωμες
και ευχαριστω στην ακρη
και βγηκαμε στο δρομο
ολοι φυγαμε για κατι
Βγηκαμε για κυνηγι
το θησαυρο του κυρ. Χρονη για να βρουμε
Ρε τον κερατα γεμισε τον τοπο με ταμπελες
και ο κοσμος μας
παραφουσκωμενος γινηκε καρδια μου
Μας καναν οι λεξεις του χεριου τους
Και αυτες που δωσανε αγκαλια
Τις καναμε χαρτι
αραγε, εκεινοι, οι αλλοι, θα φυγουν μπερδεμενοι;
αραγε, εκεινοι, οι αλλοι, θα φυγουν χορτασμενοι;
απο αιμα,
απο εσενα,
απο μενα
και οταν μαγκα μου σου δωσουν τα κλειδια
να δουμε και εσενα

Χριστος

σαν σημερα γεννηθηκες....ρε χρισταρα
οταν θα μεγαλωσεις αν θα μεγαλωσεις,
θα σε σταυρωσουν μολις αρχισεις να τους τη λες...
θα χεις παρεα...που εννοειται οτι, μολις τους "απειλησουν" την παρτη τους,
θα σε γραψουν στα αρχιδια τους...
και θα σε προδωσουν...
       .      .     .
αλλα στα φαγοποτια και στις ψυχεδελικες σας αναζητησεις θα ‘στε παρεα ρε...
εννοειτε οτι οι εξαιρέσεις υπαρχουν...
κριμα στη μανα και στον πατερα σου που θα σε κλαψουν αντι να κλαψεις εσυ για αυτους...
κριμα και στην κοπελια σου που θα της παρεις τη μιση της αγκαλια μακρια...
κριμα και σε κανενα κακομοιρακο σκυλο φιλο....
     
                               .
                                                             .
                                                                                                 .    

φοΥχο

Ολοι εμεις που βιαζομαστε να χτισουμε το αυριο
ενα χαμογελο με γευση σταχτης
μας χαριζω
ενα αδειο χρυσο κλουβι
με αερα δοξας γεμισμενο
ενα ατελειωτο φοβο
για να μας απαλυνω τον πονο απο το φοβο
μας χαριζω

Σσσσσσ.......

Όλοι καπου συναντιομαστε τελοσπαντων, ακομα και αν δεν ξεκινησαμε ποτε

-Με την ιδεολογια μου ελα να με σκεπασεις .
-Καταλαβετε το. Οτι εχω στο μυαλο μου μετραει... :-p
- Φωτια να καψω τον αστειο σεβασμο μας
-Λες και χα8ηκαν οι σκεψεις,
 φλυαρες και αυτες πανω σε χτυπους υπνου.
-Εχω μια λεξη γατζωμενη στο λευκο
 και το παπλωμα βαρυ
,στο δικο σου ονειρο ξυπναω
-τιποτα δεν είναι δικο μου εγω απλα το επεξεργαζομαι.
-Ανηκω καπου???
-Δως μου ενα ονομα για να καταλαβω πως αισθανομαι.
-Ωρες, ωρες, νιωθω οτι ειμαι αποροια των πραξεων σας.
-Η γλυκια πικρα της υπερβολης φαγουρα φερνει.
-Διαλεξε ρολο αν δεν εχουν διαλεξει ηδη για σενα
-ενα σημαδι για να σε θυμαμαι
-οσοι μ’αγαπησαν τους κοιταξα
οσοι με εφτυσαν τους γελασα και έτρεξα να μας κρυψω
-Αγριμια συναλαγειτε, εκτονωθειτε.
-Οχι ερωτας μονο παθος
Παθος για σενα,
το κτημα του μυαλου μου.
-Λες αν γκρεμισουμε τα ειδωλα να εχει μεινει τιποτα απο μεσα;
-Ολοι καπου συναντιομαστε
ακομα και αν δεν ξεκινησαμε ποτε
-ολοι καπου χρωσταμε...
κερναμε
-Εικονες του μυαλου
ας γινοτανε ολες τους χαρτι
πανω σε βρεγμενο χωμα
-Κι αν βγαλουν χερια και σ’αγγιξουν
-ονειρα γλυκα,
                                 ,
                                         ,

ΙΙ

Στο είπα και στο ξαναείπα... η αγάπη δε ζητάει ανταπόδωση. Και κοίτα, ή μάλλον μύρισε, που πάλι βρωμάω ΕΓΩ. Άσκημη μυρωδιά αλλά τόσο, μα τόσο εθιστική. Σ'αυτή μεγαλώνουμε, σ'αυτή πεθαίνουμε. Αλυσίδες και ασφάλεια παράλληλα, νίκες που ποτέ δεν είναι δικές μας, περιστροφές και κόντρα περιστροφές για να κερδίσουμε το εφήμερο, κι ας είναι το συνεχές μπροστά στη μούρη μας και τη χαρακώνει ασταμάτητα με την ανάσα του. Δε σε διαβάζω πια. Βαρέθηκα τα λόγια, κι ας μην πάνε για μένα. Βαρέθηκα τις βιτρίνες, κι ας βλέπω πια μέσα απ'αυτές. Βαρέθηκα τα ψέμματα, αληθινά ή όχι, κι ας μη με αγγίζουν πια. Αλλά ακόμα σ'αγαπώ. Χωρίς ανταπόδωση, χωρίς λύπη, χωρίς τύψεις. Σκέφτομαι πώς θα φερόμουν στη θέση σου και πάλι ΕΓΩ βρωμάω, που μπορώ τάχα μου να σε καταλάβω, σα να είσαι κτήμα δικό μου και χωράφι που αλωνίζω ελεύθερα, ένα μπαλόνι, ένα φάντασμα. Μεγάλο το χωράφι, πολύς κόσμος μέσα, πάντα όμως κοίταγα τον ουρανό, ζητούσα να πετάξω κι ας το είχατε τόσο καλά περιφράξει. Πάντα με έκρυβες καλά, πάντα κρυβόσουνα κι εσύ ακόμα καλύτερα. Κούρνιαζα κι απλά περίμενα να βρέξει. Η βροχή παρέμεινε ψιχάλες. Στο είχα πει απ'την αρχή μάτια μου, τα φτερά που σου βρήκα ήταν κέρινα, φάντασμα ήμουνα, και δε μπόρεσα να φτιάξω καλύτερα. Αν επιτέλους ζήλεψαν κι άρχισαν να φυτρώνουν τα δικά σου, ελπίζω να αντέξουν να σε πάνε πολύ μακριά, μέχρι τα παραμύθια. Κι αν με θυμηθείς τότε, στείλε κι ένα κατα 'δω, ναι;

μ'ακους ε??μάλλον με βλέπεις?εεεεε?

τα ξέρω όλα, ζήτω η αγάμητη δόξα,οοοοοοοοοοοοο

gimme a name to see how I feel

and don’t forget to buy me new clothes

this is a lovely world

the reason I live
is the reason you live

so, let's stop to take off our souls

this is a shit world

...

Σκότωσε το φίλο σου να σου πω ποιά είσαι
θεριέψανε τα ψέμματα στον κήπο
βρες κάποιον να τα κλαδέψει, εγώ βαριέμαι
ξεχειλώνω το αυτί μου κι ακούω:
μουρμουράς τις ανάσες των εραστών σου
βλαμμένη μελωδία
απ'το να είμαι ανάμνηση
καλύτερα να μην είμαι καθόλου.

Balada para un loco

Uno ballono rojo video extraordinario



(Οι ταινίες που χρησιμοποιήθηκαν είναι του Thomas Edison)

Η αγάπη

Η αγαπη σου ξενοκοιμαται σε ψευτικη αγκαλια
κι ειναι ακατορθωτο το αγγιγμα της
μολις τη βρεις τρεχεις να την πιεις
και ξαφνου σκοντάφτεις στα ονειρα σου
σαν τριανταφυλλο χλωμο
που κολυμπαει σε στραγγισμενο ουρανο
για να βρει το αρωμα του
κι εχει παψει πια ν'αγωνια
αν καποτε το χρωμα ηταν δικο του

(Ξύπνιος)

Μαυρο

Σε σκότωσα και σκότωσα και τον εαυτό μου μαζί. Φυσικό σχεδόν. Καταλάβαινες και δεν καταλάβαινα, καταλάβαινες και δεν καταλάβαινα, καταλάβαινες και δεν καταλάβαινα. Βρωμιά. Αηδία. Που είμαι; Δεν ξέρω. Δάκρυ. Δάκρυ. Που είσαι; Που ήμασταν; Γιατί γράφω; Γιατί γράφω; Κοίταξε το χέρι μου... όχι, το λαιμό μου... καρφί.. κι άλλο. Θέλω να σου τραγουδήσω. Πνίγομαι. Θέλω να σε δω να χορεύεις. Σκόνταψα. Γη. Άνοιξε. Μη με καταπιείς βρωμάω. Μη με καταπιείς βρωμάω. Με φτύνει. Ευχαριστώ. Τίποτα. Κενό κι εσύ κι εγώ, κενό κι εσύ κι εγώ. Πόσο καιρό είχαμε να γελάσουμε; Στη Βενεζουέλα γελάνε. Γελάνε; Ήμασταν ένα και μας έκοψα. Ήμουν εγώ και με σκότωσα ήμουν εσύ και δεν το ένιωσα. Τι έχω γίνει; Φοβάμαι. Τι έχω γίνει; Φοβάμαι. Δε θέλω. Θέλω σκάλες και ουρανό. Θέλω να γελάμε. Δε μπορούμε πια. Δε μπορούμε πια. Είμαστε πιο πάνω. Είμαστε πιο πάνω.

I hurt myself today to see if I still feel
to see if I still feel
to see if I still feel
to see if I still feel