χρονια πολλα ζωα

να χαιρομαστε το βασιλειο μας

              Ε
                     ;

και μη ξεχασετε να γυαλισετε τα καρφια σας για τον καινουργιο χρονο που ερχετε
σιγα μη ξεχασετε

        .

εγω,τα δικα μου τα ετοιμασα

σα δεν ντρεπομαστε λεω ΄γω

-we are living under the same sun,under the same moon....

-NO WE DON'T,IT'S MINE, EVERYTHING IT'S MINE

-all right,just fuck you fucking fuck...

για τον πουτσο

oπλα:μονο οταν πας στο στρατο ή εισαι μπατσος πρεπει να τα εχεις και αν χρειαστει να σκοτωσεις κιολας τοτε μπορει και να εισαι και ηρωας!αλλά παντα νομιμα!
ΡΕ ΜΑΣ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝΕ??
τραπεζες:δεν πρεπει να τις κλεβεις μονο να αποθηκευεις ή να τα ζητας με ευγενεια, για ενα πληρωσεις τον υπεροχο χαρτινο κοσμο που ζουμε,ΤΟΝ ΚΑΘΕ ΠΟΥΣΤΗ ΑΠΑΤΕΩΝΑ (ΚΡΑΤΟς ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ) τοτε εισαι νομιμος

ναρκωτικα:δεν πρεπει να παιρνεις γιατι κανουν κακο στην υγεια σου,και τοτε το κρατος για να σε προστατεψει θα σε αναγκασει τουλαχιστον να πληρωσεις το δικηγορο σου και το δικαστηριο και αν σε αγαπαει ακομη περισσοτερο, θα σε κλεισει μεσα,για να παρεις το master σου στα ντραγκια,στην απατεωνια και και και
και για ολες αυτες τις γνωσεις θα πληρωσεις και αλλα λεφτα με αλλους κανονες,ομως το κανει γιατι θελει να σε συνετισει.ΡΕ ΜΑς ΔΟΥΛΕΥΟΥΝΕ?

και εμεις απο τα ιδια σκατα ειμαστε φτιαγμενοι,γιατι αν δεν καει ο κωλος μας μονο αρχιδιες ξερουμε να λεμε και φυσικα να κανουμε

να ζησουμε ρεεε
 το πραγμα βρωμαει απο την αρχη

σας τελειωσε το μελανι λεει

-σας τελειωσε το μελανι λεει,
μονο για σας,μονο για σας
(και ειναι αρκετα,ειναι αρκετα)
τα ξερω ολα, 
τα ξερω όλα, μου πες...
για δες ρε φιλε πως τα κανατε , φαρδια
και δεν χωραμε λεει πουθενα
ειμαστε πολλοι και χαρτινοι
οποτε λενε
ας τους βαλουμε φωτια
...κ.τ.λ,κ.τ.λ.

Βρωμιες

Καλή χώνεψη λοιπόν!

-

-Να πραγματοποιησουμε το αδυνατο.....................................................

και ολα εκεινα που ειναι διπλα μας και μας αναζηταν

ας τα αφησουμε να σερνοντε πλαι μας ξερα

γιατί εμεις ειμαστε επαγγελματιες ιδεολογοι

φασαριιιιιιιια ακουω


φασαρια ζωγραφιζω


μας κανανε οι λεξεις του χεριου τους

μάλλον...

και οταν μαγκα μου σου δωσουν τα κλειδια....
να δουμε και εσενα...
και τοτε θα κοιμασαι και θα νομιζεις πως θυμασαι
τι πιστευες παλια

Σαν του τρελλου τα μαγεμενα ματια...

Καλλιο πεντε και στο χερι

Αντίχειρας: (Ωραίο δάχτυλο, δυνατό, αν και λίγο δυσκίνητο, κρατάει κόντρα στο μπράτσο της κιθάρας, στα χουφτώματα, δημιουργεί ένα ωραίο οφ-μπάλανσ στο χέρι όταν το ταλαντεύουμε, και είναι το πιο καθοριστικό δάχτυλο για να πετύχει η μαλακία, είτε σε καθαρά ατομικό επίπεδο είτε μετά βοηθείας)

- Την επόμενη φορά που θα με φιλήσεις δήθεν κατά λάθος στα χείλη, ή θα σε γαμήσω ή θα σε βρίσω, ανάλογα με τα κέφια μου, σε προειδοποιώ.

Δείκτης: (Παράξενο δάχτυλο, προσβλητικό αλλά ταυτόχρονα πρακτικό και χρήσιμο, το δυνατότερο από τα "κανονικά", ίσως και να την έχει δει λίγο εξουσία, άλλωστε όπως θα δείξω παρακάτω, κανονικά θα έπρεπε να λέγεται κωλοδείκτης)

- Αυτός εκεί με είχε πρόσβαλει, αλλά δε γαμιέται, δικιά μου η απόφαση να τον αγνοήσω, δικιά μου κι η ευθύνη της ανάμνησης.

Μέσος (λαϊκιστί κωλοδάχτυλο): (Κλασικό παράδειγμα παραπλανητικής, δήθεν σοφής λαϊκής ονομασίας, το μεγαλύτερο από τα δάχτυλα νομίζει πως γαμάει καλά, αλλά στην πραγματικότητα για τις περισσότερες στάσεις μετά παρτενέρ, ο δείκτης είναι πολύ πρακτικότερος... κατά τ'άλλα, και κατά συνέπεια της ονομασίας του, χρησιμεύει ως επί το πλείστον για προσβλητικές χειρονομίες)

- Σκατά στα μούτρα όλων αυτών που δεν ξέρουν ν'αγαπάνε! (Εγώ ξέρω;;;;)

Παράμεσος: (Η χαμηλή τάξη των δαχτύλων, αυτή που κανένας δεν της δίνει σημασία, γεννιέται αδύναμη και πεθαίνει αδύναμη, αφού στη διαδρομή προσπάθεια εξάσκησης δεν υπάρχει)

- Όταν κλαίω είμαι τόσο πολύ εγώ που γίνομαι ηλίθιος, όταν κλαις είμαι τόσο πολύ εγώ που γίνομαι τυχοδιώκτης, όταν κλαίμε παρέα είμαι τόσο λίγο εγώ που με πιάνουν τα γέλια.

Μικρό: (χαρακτηριστική περίπτωση ασημαντότητας, που με την πρόφαση της διαφορετικότητας επιζητά την προσοχή)

- (Rewind to the beginning of track)



1+2+3+4+5 :

Μία μεγάλη μούτζα σε όλους μας, γεμάτη αγάπη, για να θυμόμαστε που βρισκόμαστε...




Ο.

222

...θα γυρίσω πίσω και θα σε σβήσω.

Με τη μηχανή του χρόνου....

και οταν μαγκα μου σου δωσουν τα κλειδια να δουμε και εσενα

Μεγαλωσε η φαρα μας
και γιναμε νουμερα παρατημενα
στην ακρη ενος μυαλου
στην ακρη ενος μυαλου πειθαρχημενα
Στριμωξαμε συγνωμες
και ευχαριστω στην ακρη
και βγηκαμε στο δρομο
ολοι φυγαμε για κατι
Βγηκαμε για κυνηγι
το θησαυρο του κυρ. Χρονη για να βρουμε
Ρε τον κερατα γεμισε τον τοπο με ταμπελες
και ο κοσμος μας
παραφουσκωμενος γινηκε καρδια μου
Μας καναν οι λεξεις του χεριου τους
Και αυτες που δωσανε αγκαλια
Τις καναμε χαρτι
αραγε, εκεινοι, οι αλλοι, θα φυγουν μπερδεμενοι;
αραγε, εκεινοι, οι αλλοι, θα φυγουν χορτασμενοι;
απο αιμα,
απο εσενα,
απο μενα
και οταν μαγκα μου σου δωσουν τα κλειδια
να δουμε και εσενα

Χριστος

σαν σημερα γεννηθηκες....ρε χρισταρα
οταν θα μεγαλωσεις αν θα μεγαλωσεις,
θα σε σταυρωσουν μολις αρχισεις να τους τη λες...
θα χεις παρεα...που εννοειται οτι, μολις τους "απειλησουν" την παρτη τους,
θα σε γραψουν στα αρχιδια τους...
και θα σε προδωσουν...
       .      .     .
αλλα στα φαγοποτια και στις ψυχεδελικες σας αναζητησεις θα ‘στε παρεα ρε...
εννοειτε οτι οι εξαιρέσεις υπαρχουν...
κριμα στη μανα και στον πατερα σου που θα σε κλαψουν αντι να κλαψεις εσυ για αυτους...
κριμα και στην κοπελια σου που θα της παρεις τη μιση της αγκαλια μακρια...
κριμα και σε κανενα κακομοιρακο σκυλο φιλο....
     
                               .
                                                             .
                                                                                                 .    

φοΥχο

Ολοι εμεις που βιαζομαστε να χτισουμε το αυριο
ενα χαμογελο με γευση σταχτης
μας χαριζω
ενα αδειο χρυσο κλουβι
με αερα δοξας γεμισμενο
ενα ατελειωτο φοβο
για να μας απαλυνω τον πονο απο το φοβο
μας χαριζω

Σσσσσσ.......

Όλοι καπου συναντιομαστε τελοσπαντων, ακομα και αν δεν ξεκινησαμε ποτε

-Με την ιδεολογια μου ελα να με σκεπασεις .
-Καταλαβετε το. Οτι εχω στο μυαλο μου μετραει... :-p
- Φωτια να καψω τον αστειο σεβασμο μας
-Λες και χα8ηκαν οι σκεψεις,
 φλυαρες και αυτες πανω σε χτυπους υπνου.
-Εχω μια λεξη γατζωμενη στο λευκο
 και το παπλωμα βαρυ
,στο δικο σου ονειρο ξυπναω
-τιποτα δεν είναι δικο μου εγω απλα το επεξεργαζομαι.
-Ανηκω καπου???
-Δως μου ενα ονομα για να καταλαβω πως αισθανομαι.
-Ωρες, ωρες, νιωθω οτι ειμαι αποροια των πραξεων σας.
-Η γλυκια πικρα της υπερβολης φαγουρα φερνει.
-Διαλεξε ρολο αν δεν εχουν διαλεξει ηδη για σενα
-ενα σημαδι για να σε θυμαμαι
-οσοι μ’αγαπησαν τους κοιταξα
οσοι με εφτυσαν τους γελασα και έτρεξα να μας κρυψω
-Αγριμια συναλαγειτε, εκτονωθειτε.
-Οχι ερωτας μονο παθος
Παθος για σενα,
το κτημα του μυαλου μου.
-Λες αν γκρεμισουμε τα ειδωλα να εχει μεινει τιποτα απο μεσα;
-Ολοι καπου συναντιομαστε
ακομα και αν δεν ξεκινησαμε ποτε
-ολοι καπου χρωσταμε...
κερναμε
-Εικονες του μυαλου
ας γινοτανε ολες τους χαρτι
πανω σε βρεγμενο χωμα
-Κι αν βγαλουν χερια και σ’αγγιξουν
-ονειρα γλυκα,
                                 ,
                                         ,

ΙΙ

Στο είπα και στο ξαναείπα... η αγάπη δε ζητάει ανταπόδωση. Και κοίτα, ή μάλλον μύρισε, που πάλι βρωμάω ΕΓΩ. Άσκημη μυρωδιά αλλά τόσο, μα τόσο εθιστική. Σ'αυτή μεγαλώνουμε, σ'αυτή πεθαίνουμε. Αλυσίδες και ασφάλεια παράλληλα, νίκες που ποτέ δεν είναι δικές μας, περιστροφές και κόντρα περιστροφές για να κερδίσουμε το εφήμερο, κι ας είναι το συνεχές μπροστά στη μούρη μας και τη χαρακώνει ασταμάτητα με την ανάσα του. Δε σε διαβάζω πια. Βαρέθηκα τα λόγια, κι ας μην πάνε για μένα. Βαρέθηκα τις βιτρίνες, κι ας βλέπω πια μέσα απ'αυτές. Βαρέθηκα τα ψέμματα, αληθινά ή όχι, κι ας μη με αγγίζουν πια. Αλλά ακόμα σ'αγαπώ. Χωρίς ανταπόδωση, χωρίς λύπη, χωρίς τύψεις. Σκέφτομαι πώς θα φερόμουν στη θέση σου και πάλι ΕΓΩ βρωμάω, που μπορώ τάχα μου να σε καταλάβω, σα να είσαι κτήμα δικό μου και χωράφι που αλωνίζω ελεύθερα, ένα μπαλόνι, ένα φάντασμα. Μεγάλο το χωράφι, πολύς κόσμος μέσα, πάντα όμως κοίταγα τον ουρανό, ζητούσα να πετάξω κι ας το είχατε τόσο καλά περιφράξει. Πάντα με έκρυβες καλά, πάντα κρυβόσουνα κι εσύ ακόμα καλύτερα. Κούρνιαζα κι απλά περίμενα να βρέξει. Η βροχή παρέμεινε ψιχάλες. Στο είχα πει απ'την αρχή μάτια μου, τα φτερά που σου βρήκα ήταν κέρινα, φάντασμα ήμουνα, και δε μπόρεσα να φτιάξω καλύτερα. Αν επιτέλους ζήλεψαν κι άρχισαν να φυτρώνουν τα δικά σου, ελπίζω να αντέξουν να σε πάνε πολύ μακριά, μέχρι τα παραμύθια. Κι αν με θυμηθείς τότε, στείλε κι ένα κατα 'δω, ναι;

μ'ακους ε??μάλλον με βλέπεις?εεεεε?